هیچ فکری نکردم که چی میخام بنویسم فقط باز کردم یاد ایام کنم دلم خواست چراغ اینجارو هم روشن کنم. همینطور بی خود بی جهت دلم واسه وبلاگستان قدیمی و آدماش تنگ شد، واسه همه اون دلخوشیای کوچیکی که تو دید و بازدیدای وبلاگیمون بهم میدادیم. دلم واسه اونایی که بودن و الان نیستن یا جاهایی هستن که نمیتونن باشن و معلوم  نیس چه بلایی سرشون آوردن هم تنگ شده، بله الان تو مودی هستم که دریای غم ساحل ندارد و اینام :) بیاین بازم دور هم جم شیم، بیاین همدیگرو یادمون نره، بیاین به همدیگه حسای خوب بدیم، بیاین شادیهایمان را قسمت کنیم اصن.